Herman Pieter Michiel Gerrits Walle de

Herman Pieter Michiel de Walle werd 6 maart 1877 te Nijeveen geboren, waar zijn vader predikant was.

Na het Christelijk Gymnasium in Zetten8 bezocht te hebben, ontving hij zijn theologische vorming aan de Hogeschool te Kampen. Hij diende sinds 8 juni 1902 de kerken van Scharnegoutum, Den Helder, Zaamslag en Oenkerk en ging 15 september met emeritaat. In de classis Leeuwarden heb ik hem leren kennen en jarenlang mogen genieten van zijn warme vriendschap en getuige mogen zijn van zijn toegewijde, herderlijke arbeid. Wie Ds de Walle gekend heeft met zijn hoge, forse gestalte en zijn doordringende blik zag onmiddellijk dat hij een markante persoonlijkheid vóór zich had. Hij imponeerde door zijn verschijning. Eén van zijn Friese gemeenteleden drukte zich tegenover mij eens zó uit:

“Hij hie hwet oan him fen majesteit9”. Inderdaad, hij had iets majesteitelijks, allerminst echter iets ongenaakbaars, integendeel, hij stond dicht bij de eenvoudigen, wel heel dicht bij de kleintjes.

Ds de Walle met zijn jeugdig hart, dat hem tot in de ouderdom bij bleef, was een echte kindervriend. Hij bond niet het minst jonge mensen aan zich door zijn sprankelende humor, welke bij hem echter gepaard ging met diepe levensernst. God had hem met rijke gaven gesierd van hoofd en hart, maar toch wel héél bijzonder met het charisma des gebeds. Er was dan iets wàrms in zijn toon, dat weldadig aan deed.

Hij was geen man van veel woorden, hield kerkelijke vergaderingen niet op door lange betogen, maar als hij sprak, had hij ook wérkelijk iets te zeggen en daardoor het oor der classis. Hartgrondig verfoeide hij alle kerkelijke diplomatie, hield er geen streken op na, was recht door zee, “Sljucht en rjucht” evenals zijn Friezen en voelde zich daarom onder hen thuis. Ds de Walle mocht een enkele maal vlijmscherp zijn, zich even laten gaan, naar ieders overtuiging had men in hem te doen met een integere persoonlijkheid, met een man uit één stuk, die nooit zichzelf zocht maar bezield met warme liefde voor God en Zijn dienst en zich met overtuiging gaf voor de zaak, welke hij voorstond. Zijn ambt was voor hem geen baan doch een roeping, geen domineeschap was hem lief. Hij was een sieraad der kerk. Tot de gewone ambtelijke arbeid bleef zijn werkzaamheid niet beperkt, hij bewoog zich óók op breder terrein. Ik noem alleen zijn perswerk in de “Leeuwarder Kerkbode"; zijn arbeid voor het Nederlandse Bijbelgenootschap

en zijn actie voor de “Talma – rustoorden”. Na bijna 43-jarige arbeid ging hij genieten van de rust. Kort voor zijn hééngaan betrok hij met zijn trouwe gade een vriendelijk landhuis in Bennekom. Hij woonde daar naar de wens van zijn hart in de directe nabijheid van kinderen en kleinkinderen, die hem met hun liefde omringden. Wij hadden Ds de Walle daar nog vele gelukkige jaren toegedacht, maar God heeft anders gewild. Na een korte ziekte, waarbij hem zijn spraak benomen werd, riep God zijn dienstknecht tot Zich .... en hij was kláár. Hij wees met een blijde glimlach op het gelaat, met de vinger naar boven.

Onder grote belangstelling hebben wij zijn stoffelijk overschot op de begraafplaats te Bennekom ter ruste gelegd op de 2e april. 

Door Ds H. v.d. Elskamp werden aan de groeve en in het kerkgebouw woorden van troost tot de bedroefde familie gesproken. Een talrijke schare, uit Oenkerk, welke de baar volgde, bewees welk een grote plaats deze trouwe herder in het hart dier Friese gemeente had inge-nomen.Toen hij opgebaard was in het kerkportaal, lag er over zijn gestalte nóg een glans van majesteit.

Zijn stof rust in de groeve.

“Zijn ziel in 't eeuwig leven, verwacht de jongste dag”.

Harderwijk (Sonnevanck). H.R. Pel